| Ferill | ||
| Hugleiðingar | ||
| Hljóð | ||
| GÍS | ||
| Tenglar | ||
24.3.07
*****
Býsna einkennilegt sport þessi krikket.
Þetta er stundum sýnt á SKY fréttastöðinni.
Í öllum löndum sem spila krikket er vinstri umferð..
Völlurinn er á stærð við 10 fótboltavelli og boltinn á stærð við tennisbolta.
Enginn áhorfandi sér neitt. Ef einhver skorar spyrst það bara smám saman út.
Venjulegur leikur stendur yfir í fimm daga.
Einnig er til svokallaður hraðleikur sem stendur yfir í 3 daga.
Allir leikmenn eru með hvítan varalit.
Það er enginn hálfleikur eins og í fótbolta, heldur er te, yfirleitt um um hádegisleytið.
Í fótbolta eru algeng úrslit eitthvað á borð við eitt núll, eða þrjú tvö.
Í handbolta u.þ.b. 20 til 30 mörk á lið og sá vinnur sem skorar fleiri. ( ! )
Í krikket eru algeng úrslit einhernvegin svona:
247.3 * 54B (17 overs)
En athugið að þar er aðeins um annað liðið að ræða.
Hitt liðið fær:
419W (wickeds) * 53,86
Og eins og allir sem kunna eitthvað í krikket sjá náttúrulega strax er hér um
að ræða jafntefli.
Aðal keppnin er kölluð the ashes , heimsmeistarakeppni landsliða. Þar er keppt um bikar sem er úr leir og er 3 cm á hæð.
Hægt að hengja hann á lyklakippu til dæmis.
Jamm . . .
Býsna einkennilegt sport þessi krikket.
Þetta er stundum sýnt á SKY fréttastöðinni.
Í öllum löndum sem spila krikket er vinstri umferð..
Völlurinn er á stærð við 10 fótboltavelli og boltinn á stærð við tennisbolta.
Enginn áhorfandi sér neitt. Ef einhver skorar spyrst það bara smám saman út.
Venjulegur leikur stendur yfir í fimm daga.
Einnig er til svokallaður hraðleikur sem stendur yfir í 3 daga.
Allir leikmenn eru með hvítan varalit.
Það er enginn hálfleikur eins og í fótbolta, heldur er te, yfirleitt um um hádegisleytið.
Í fótbolta eru algeng úrslit eitthvað á borð við eitt núll, eða þrjú tvö.
Í handbolta u.þ.b. 20 til 30 mörk á lið og sá vinnur sem skorar fleiri. ( ! )
Í krikket eru algeng úrslit einhernvegin svona:
247.3 * 54B (17 overs)
En athugið að þar er aðeins um annað liðið að ræða.
Hitt liðið fær:
419W (wickeds) * 53,86
Og eins og allir sem kunna eitthvað í krikket sjá náttúrulega strax er hér um
að ræða jafntefli.
Aðal keppnin er kölluð the ashes , heimsmeistarakeppni landsliða. Þar er keppt um bikar sem er úr leir og er 3 cm á hæð.
Hægt að hengja hann á lyklakippu til dæmis.
Jamm . . .
12.3.07
*****
No man ever steps in the same river twice, for it's not the same river and he's not the same man.
Heraclitus
A table, a chair, a bowl of fruit and a violin; what else does a man need to be happy?
Albert Einstein
I like Beethoven, especially the poems.
Ringo Starr
Fuck you all, you stupid fucking retards...
Sylvia Night
No man ever steps in the same river twice, for it's not the same river and he's not the same man.
Heraclitus
A table, a chair, a bowl of fruit and a violin; what else does a man need to be happy?
Albert Einstein
I like Beethoven, especially the poems.
Ringo Starr
Fuck you all, you stupid fucking retards...
Sylvia Night
29.1.07
*****
Hann er vinsæll og veit af því
Leggur víða á hluti mat
Lyftir Gorba á gullið ský
Gerir perlu úr Arafat.
Eitthvað á þessa leið kvað fremsta köntrýskáld íslendinga um hinn frækna stjórnmálaleiðtoga Steingrím Hermannsson. Allt hverju orði sannara, þó svo aðrir hafi fært rök fyrir því að um sé að ræða svæsnasta skaðvald sem gengið hefur laus á Fróni. Hér stendur þó annað til en að ræða um grænbaunamál eða bjargráðapólitík, heldur verður fókuserað á nokkur brýnustu baráttumál Steingríms í seinni tíð þ.e.a.s. eftir að maðurinn slapp út úr leðjuglímu stjórnmála og gat einbeitt sér að hobbýsmíðum og Seðlabankarekstri. BlackogDekkerinn hefur alltaf leikið í höndum Steingríms og þó einstaka fingur hafi orðið fyrir barðinu á smíðatólunum er slíkt bara eðlilegt á löngum smiðs ferli.
Það hefur varla komið mörgum á óvart að Denni skyldi hafna í bankanum. Það var bara löngu fyrir séð, ólíkt t.d. Davíð Oddssyni sem ýmsir höfðu gert sér vonir um að færi út á vinnumarkaðinn og notaði blýanta sína til skrifta fremur en átu. Þannig að Denni hafði svigrúm til umþóttunar og notaði nokkur síðustu kjörtímabilin til að skipuleggja áætlun um mikilvægar aðgerðir í þágu fólksins. Var það einkum tvennt sem Denna þótti brýnt. Í fyrsta lagi að láta prenta 2000 króna seðil. Snilldarhugmynd fanst Denna, eitthvað sem kæmi fólkinu strax til góða, enda var þetta fyrsta verk hans í nýja stólnum. Mikilvægt forgangsmál. Rándýrar hönnunarstofur héldu alþjóðlega samkeppni um hönnun nýja seðilsins. Seðillinn kom strax fyrir almennings sjónir og prentaður í gífurlegu upplagi, aðeins örfáum vikum eftir bankastjóraskiptin. Fólkið fann strax muninn. Almenningur ræddi vart um annað en nýja seðilinn og hversu röggsamur nýi bankastjórinn væri að kýla á hlutina.
Samt floppaði seðillinn fullkomlega, fólkið áttaði sig bara ekki á tilganginum. Varla nokkur einast maður vildi nota hann og hann sést varla lengur, sennilega var hann tekinn úr umferð í kyrrþey.
Þessi æfing Steingríms olli þó ekki verulegum skaða, enda seðlaprentun sem slík ekki stórvægilegur liður í heimilisbókaldi stjórnarheimilis ? eða ríkisbanka. Hönnunin kostaði að vísu stórfé. Og prentunin smávegis í viðbót. En það var ekkert tiltökumál. Ríkissjóður hafði margoft sýnt það í ráðherratíð Steingríms að hann fór létt með svona smotterí.
Denni var auðvitað nett fúll yfir floppinu. Sjálfur notaði hann nú eingöngu 2000 kalla, snerti bara ekki á gömlu 1000 og 5000 köllonum. Þeir eru óþjálir og gamaldags, þeir tilheyra fortíðinni , sagði hann, og borgaði alltaf með 2000 kalli í mötuneytinu í bankanum, þó hann fengi helling af seðlum til baka.
En Denni hefur alltaf verið næmur á fólk. Áratugalöng stúdering á skilaboðum kjósenda skilaði sér í næsta áhugamáli hans: -Það er alveg ljóst að seðlar eru of dýrir í prentun og fólkið vill frekar nota mynt, nú skiptum við út græna hundraðkallinum og tökum upp mynt í staðinn-.
Það var og. Denni framkvæmdi án þess að hika og græni hundraðkallinn tilheyrir nú fortíðinni.
Ég segi nú bara fyrir mig að ég er ekki sáttur. Hið alþýðlega orðatiltæki Ingva Hrafns: -Fullt rassgat af peningum- hefur nú öðlast nýja og bókstaflegri merkingu. Eftir eina til tvær sjoppuferðir er meðal Íslendingurinn nú
rambandi á barmi brjóskloss vegna slagsíðu og hryggskekkju, með klink í kílóavís í rassvasanum. Fullt raskat af peningum, skal það heita.
(Íslendingar eiga afgerandi heimsmet í fjölda brjósklosaðgerða)
Við skulum athuga það að minnsti íslenski seðillinn er nú 500 kr. Það slagar hátt í 10 dollara. Ef við tökum til viðmiðunar hið mjög svo meðfærilega seðla og myntkerfi Bandaríkjamanna sjáum við að þeir eru með 3 seðla minni en sá minnsti íslenski; 1$ 2$ og 5$. Og sá minnsti íslenski slagar hátt í að vera tvöfalt stærri en sá þriðji minnsti af dollaraseðlunum.
Ameríska klinkið er einnig sérlega létt. 1, 5 og 10 centa myntin er bara mylsna, á stærð við gömlu álkrónuna. Umfangsmesta myntin er 25 cent og er hún lítið stærri en íslenski 5kallinn en þynnri.
Auðvitað skiptir það alla mestu máli að eiga nóg af þessu öllu.
En eftir situr spurningin:
Til hvurs þessi óþægindi?
Ha?
T.H.
Hann er vinsæll og veit af því
Leggur víða á hluti mat
Lyftir Gorba á gullið ský
Gerir perlu úr Arafat.
Eitthvað á þessa leið kvað fremsta köntrýskáld íslendinga um hinn frækna stjórnmálaleiðtoga Steingrím Hermannsson. Allt hverju orði sannara, þó svo aðrir hafi fært rök fyrir því að um sé að ræða svæsnasta skaðvald sem gengið hefur laus á Fróni. Hér stendur þó annað til en að ræða um grænbaunamál eða bjargráðapólitík, heldur verður fókuserað á nokkur brýnustu baráttumál Steingríms í seinni tíð þ.e.a.s. eftir að maðurinn slapp út úr leðjuglímu stjórnmála og gat einbeitt sér að hobbýsmíðum og Seðlabankarekstri. BlackogDekkerinn hefur alltaf leikið í höndum Steingríms og þó einstaka fingur hafi orðið fyrir barðinu á smíðatólunum er slíkt bara eðlilegt á löngum smiðs ferli.
Það hefur varla komið mörgum á óvart að Denni skyldi hafna í bankanum. Það var bara löngu fyrir séð, ólíkt t.d. Davíð Oddssyni sem ýmsir höfðu gert sér vonir um að færi út á vinnumarkaðinn og notaði blýanta sína til skrifta fremur en átu. Þannig að Denni hafði svigrúm til umþóttunar og notaði nokkur síðustu kjörtímabilin til að skipuleggja áætlun um mikilvægar aðgerðir í þágu fólksins. Var það einkum tvennt sem Denna þótti brýnt. Í fyrsta lagi að láta prenta 2000 króna seðil. Snilldarhugmynd fanst Denna, eitthvað sem kæmi fólkinu strax til góða, enda var þetta fyrsta verk hans í nýja stólnum. Mikilvægt forgangsmál. Rándýrar hönnunarstofur héldu alþjóðlega samkeppni um hönnun nýja seðilsins. Seðillinn kom strax fyrir almennings sjónir og prentaður í gífurlegu upplagi, aðeins örfáum vikum eftir bankastjóraskiptin. Fólkið fann strax muninn. Almenningur ræddi vart um annað en nýja seðilinn og hversu röggsamur nýi bankastjórinn væri að kýla á hlutina.
Samt floppaði seðillinn fullkomlega, fólkið áttaði sig bara ekki á tilganginum. Varla nokkur einast maður vildi nota hann og hann sést varla lengur, sennilega var hann tekinn úr umferð í kyrrþey.
Þessi æfing Steingríms olli þó ekki verulegum skaða, enda seðlaprentun sem slík ekki stórvægilegur liður í heimilisbókaldi stjórnarheimilis ? eða ríkisbanka. Hönnunin kostaði að vísu stórfé. Og prentunin smávegis í viðbót. En það var ekkert tiltökumál. Ríkissjóður hafði margoft sýnt það í ráðherratíð Steingríms að hann fór létt með svona smotterí.
Denni var auðvitað nett fúll yfir floppinu. Sjálfur notaði hann nú eingöngu 2000 kalla, snerti bara ekki á gömlu 1000 og 5000 köllonum. Þeir eru óþjálir og gamaldags, þeir tilheyra fortíðinni , sagði hann, og borgaði alltaf með 2000 kalli í mötuneytinu í bankanum, þó hann fengi helling af seðlum til baka.
En Denni hefur alltaf verið næmur á fólk. Áratugalöng stúdering á skilaboðum kjósenda skilaði sér í næsta áhugamáli hans: -Það er alveg ljóst að seðlar eru of dýrir í prentun og fólkið vill frekar nota mynt, nú skiptum við út græna hundraðkallinum og tökum upp mynt í staðinn-.
Það var og. Denni framkvæmdi án þess að hika og græni hundraðkallinn tilheyrir nú fortíðinni.
Ég segi nú bara fyrir mig að ég er ekki sáttur. Hið alþýðlega orðatiltæki Ingva Hrafns: -Fullt rassgat af peningum- hefur nú öðlast nýja og bókstaflegri merkingu. Eftir eina til tvær sjoppuferðir er meðal Íslendingurinn nú
rambandi á barmi brjóskloss vegna slagsíðu og hryggskekkju, með klink í kílóavís í rassvasanum. Fullt raskat af peningum, skal það heita.
(Íslendingar eiga afgerandi heimsmet í fjölda brjósklosaðgerða)
Við skulum athuga það að minnsti íslenski seðillinn er nú 500 kr. Það slagar hátt í 10 dollara. Ef við tökum til viðmiðunar hið mjög svo meðfærilega seðla og myntkerfi Bandaríkjamanna sjáum við að þeir eru með 3 seðla minni en sá minnsti íslenski; 1$ 2$ og 5$. Og sá minnsti íslenski slagar hátt í að vera tvöfalt stærri en sá þriðji minnsti af dollaraseðlunum.
Ameríska klinkið er einnig sérlega létt. 1, 5 og 10 centa myntin er bara mylsna, á stærð við gömlu álkrónuna. Umfangsmesta myntin er 25 cent og er hún lítið stærri en íslenski 5kallinn en þynnri.
Auðvitað skiptir það alla mestu máli að eiga nóg af þessu öllu.
En eftir situr spurningin:
Til hvurs þessi óþægindi?
Ha?
T.H.
24.1.07
Eurovision OHF ?
Þó margir góðir vinir starfi í stóra húsinu við Efstaleiti, verður að segja eins og er, að það er merkilegt hvað Eurovision útsending RUV (laugardag 20 jan. 2006), var ótrúlega slöpp. Megaskandall. Burtséð frá misjöfnum lagasmíðum, útsetningum og flutningi, var öll tæknihliðin með slíkum byrjendabrag að ég hefði treyst vinum mínum, nokkrum 14 ára tölvunördum í sjónvarpsstöð félagsmiðstöðvar Garðalundar til að gera betur. Mun betur.
Dæmi: Tal kynnisins drukknaði nánast í undarlegu glamri og smellum.
Ástæðan? Jú, stúlkan í kjólnum sem var kynnir (!) skartaði axlasíðum eyrnalokkum sem dingluði utan í snúru sem lá í hljóðnemann sem var klemmdur í kjólinn. Fyndið var að sjá Sjonna Brink, Matta í Pöpum og fleiri fyrirtaks flytjendur strömma á kassagítara og alltaf var slegið upp á taktslaginu. Og stappað niður á offinu. Mynd og hljóð voru ekki í sinki, hljóð var allan tímann á undan mynd. Snillingurinn Ásgeir Óskars lék á trommur í besta bandi kveldsins. Geiri sló sneril, þá heyrðist bassatromma o.s.frv. Vera má að það þyki ekki mikilvægt á þessum bæ, að hljóð og mynd sé samtaka þegar um er að ræða tónlistarflutning.
Ég segi nú bara eins og Halldór Ásgrímsson sagði gjarnan:
Jú, það er mikilvægt.
Kannski reddast þetta í næstu keppni ef RUV OHF fær að fara svona tólfþúsund milljarða (ekki 450 milljónir eins og nú) fram úr fjárlögum, og RUV húsið verður stækkað upp í 18 hæðir og starfsmönnum fjölgað úr 1800 í ca.7350.
Þó margir góðir vinir starfi í stóra húsinu við Efstaleiti, verður að segja eins og er, að það er merkilegt hvað Eurovision útsending RUV (laugardag 20 jan. 2006), var ótrúlega slöpp. Megaskandall. Burtséð frá misjöfnum lagasmíðum, útsetningum og flutningi, var öll tæknihliðin með slíkum byrjendabrag að ég hefði treyst vinum mínum, nokkrum 14 ára tölvunördum í sjónvarpsstöð félagsmiðstöðvar Garðalundar til að gera betur. Mun betur.
Dæmi: Tal kynnisins drukknaði nánast í undarlegu glamri og smellum.
Ástæðan? Jú, stúlkan í kjólnum sem var kynnir (!) skartaði axlasíðum eyrnalokkum sem dingluði utan í snúru sem lá í hljóðnemann sem var klemmdur í kjólinn. Fyndið var að sjá Sjonna Brink, Matta í Pöpum og fleiri fyrirtaks flytjendur strömma á kassagítara og alltaf var slegið upp á taktslaginu. Og stappað niður á offinu. Mynd og hljóð voru ekki í sinki, hljóð var allan tímann á undan mynd. Snillingurinn Ásgeir Óskars lék á trommur í besta bandi kveldsins. Geiri sló sneril, þá heyrðist bassatromma o.s.frv. Vera má að það þyki ekki mikilvægt á þessum bæ, að hljóð og mynd sé samtaka þegar um er að ræða tónlistarflutning.
Ég segi nú bara eins og Halldór Ásgrímsson sagði gjarnan:
Jú, það er mikilvægt.
Kannski reddast þetta í næstu keppni ef RUV OHF fær að fara svona tólfþúsund milljarða (ekki 450 milljónir eins og nú) fram úr fjárlögum, og RUV húsið verður stækkað upp í 18 hæðir og starfsmönnum fjölgað úr 1800 í ca.7350.
16.3.04
Aqua
Hvaða kassi er þetta þarna á stöplinum , spurði ég gamlan mann sem ég mætti þegar ég var að hjóla rétt hjá grásleppuskúrunum úti við Ægissíðu um daginn. Það er nú það sagði karlinn. Þetta er listaverk. Ha, ...listaverk? Já þeir komu með þetta frá borginni , rándýrt listaverk eftir frábæran listamann sem er frægur í útlöndum og hvaðeina. Já en þetta er nú bara trékassi sagði ég skilningssljór. Ja, það er nú ekkert bara með það sagði sá gamli og gekk að kassanum sem var á metersháum stöpli og ca. 50 cm. á kant.
Sjáðu hérna, sagði hann og benti á áletrun á hlið verksins: “Aqua” stóð þar skrifað með skrautskrift, kórrétt uppá Latínu. Hérna er það á íslensku sagði hann svo og benti hinum megin á stöpulinn. “Vatn” stóð þar, listilega höggvið í steininn.
“Þetta er vatnslistaverk. Gosbrunnur, drykkjarfontur eða hvað það nú heitir. Steyptur úr kopar og í laginu einsog upprúlluð slanga ofan á stöplinum. Í fyrra var hérna stöðug umferð sveittra og þyrstra skokkara og fótboltakrakka og oftar en ekki biðröð við drykkjarfontinn á góðviðrisdögum. Örugglega mest notaði drykkjarfontur bæjarins” sagði sá gamli. Augljóst var að hann hafði nokkuð til síns máls því jafnan er mikil umferð á göngustígnum af hjólreiðamönnum skokkurum, hjólaskautafólki og bara venjulegu fólki í göngutúrum.
“En það var slökkt á honum, fyrst var skrúfað fyrir vatnið og síðan kom maður og smíðaði trékassa utan um verkið svo það sæist ekki . Það má ekki einu sinni horfa á þetta” Já en af hverju? spurði ég. “Veit það ekki” svaraði sá gamli, það hlýtur einhverjum að hafa þótt verkið dónalegt, upprúlluð garðslanga með stútinn beinstífan útí loftið og bunan uppí loft.” Í þessum töluðum orðum bar að þekktan velmektarmann úr hverfinu, þekkt andlit úr borgarpólitíkinni, sem heyrði á tal okkar.
“Neinei þetta er bara enn eitt talandi dæmið um aumingjaganginn í vinstri mönnum” rumdi í honum. Þeir lokuðu drykkjarfontinum því að rekstrarkostnaðurinn var að sliga borgarsjóð. Þeir tímdu ekki að borga fyrir vatnið oní alþýðuna því peningurinn var frátekinn í nýju Orkuveituhöllina. Þrjúþúsundogmörghundruð milljónir. Og daginn sem þeir spanderuðu stórfé í kampavín og snittur fyrir Orkuveituaðalinn uppá Höfða sendu þeir trésmið á lúsarlaunum til að loka fyrir þessa sóun á ókeypis vatni til fólksins. Þessu munum við sjálfstæðismenn breyta um leið og við komumst til valda.” Valdið til fólksins!
Sem við stóðum þarna og ræddum málin sáum við hvar landsþekktur langhlaupari kom á harða spretti austan að sennilega á ferð ofan úr Breiðholti, kófsveittur að þjálfa sig upp fyrir ólympíuúrtakið. Þegar hann nálgaðist listaverkið hægði hann aðeins á sér og horfði þyrstum augum á drykkjarfontinn. Eigiði vatn? Kallaði hann í átt að nokkrum venjulegum skokkurum sem komu á sama tíma aðvífandi vestan að, fullir lotningar er þeir sáu meistarann, líkastil einn af þessum skokkhópum úr Vesturbæjarlauginni. “Nei, þessir lúðar hjá borginni lokuðu fyrir vatnið” Kallaði einn skokkarinn á móti. “Jæja, það er drykkjarstöð í Nauthólsvíkinni, 3,7 km., ég gæti náð því á 10 mínútum, másaði ólympíufarinn, sneri við og hvarf snarlega á braut en gjóaði augum brúnaþungur á trékassann á stöplinum um leið og hann hóf bakaleiðina uppí Breiðholt. “Förum í gufu” mælti einn skokkarinn, tillagan féll í kramið og grúppan lullaði af stað útí Vesturbæjarlaug, ég með. Í gufunni voru málin rædd:
“ Við þurfum að taka á þessu máli, við látum ekki vaða svona endalaust yfir okkur!”
Ýmsar tillögur komu fram, ungur maður stakk uppá því að redda dínamiti og láta til sín taka með þeim hætti, en eldri maður í hópnum áleit vænlegra að skrifa flokk níðgreina um R listann í Fréttablaðið, með sérstökum fókus á þátt Orkuveitunnar í málinu. Málið skyldi rætt aftur í gufunni að viku liðinni.
Næsta fimmtudag var mæting. Er ég kom á svæðið var nokkur rekistefna á bílastæðinu, þrír voru mættir á pickup trukk með nokkur kúbein, heykvíslar og eitthvað fleira dót í brúnum strigapoka á pallinum. Gamli maðurinn kom hins vegar með skjalatösku, sjálfsagt fulla af eigin ritsmíðum, penninn var greinilega hans vopn. Áður en til framkvæmda kæmi, sá ég mig hins vegar knúinn til að taka til máls:
“Strákar ég er búinn að fatta þetta. Svo bar til um þessar mundir að í gær varð á vegi mínum kona nokkur sem ég hafði einu sinni hitt áður, bráðmyndarleg. (Alveg ótrúlega falleg reyndar, með svakalega sexý rödd og fylgdu henni herskarar himneskra engla.) Kvaðst hún vera starfsmaður hjá O. R. og þetta væri allt misskilningur hjá okkur. Og sjá: Listaverkið var bannað, hvorki vegna dónalex innihalds né fjárhaxlegrar áþjánar borgarsjóðs af rextrinum. Það var bannað vegna meintrar slysahættu. Ungur maður datt á verkið og meiddi sig, og embættismenn á vegum hins opinbera létu banna það.”
Eftir drykklanga þögn varð einum að orði:
Hvað með drykkjarfontinn niðrí Nauthólsvík, er hann eitthvað betri? Já eða alla vatnskrana og aðra hluti sem ekki eru úr svampi hér á Reykjavíkursvæðinu! sagði annar og var nokkuð mikið niðri fyrir. Já neinei förum bara í gufu sagði sá gamli. Við verðum bara að... ókei, komum. Það er deginum ljósara að Ísland er orðið svo frjálslynt að hér er leyfilegt að banna allan andskotann heyrðist hann umla á leiðinni inn.
T.H.
Hvaða kassi er þetta þarna á stöplinum , spurði ég gamlan mann sem ég mætti þegar ég var að hjóla rétt hjá grásleppuskúrunum úti við Ægissíðu um daginn. Það er nú það sagði karlinn. Þetta er listaverk. Ha, ...listaverk? Já þeir komu með þetta frá borginni , rándýrt listaverk eftir frábæran listamann sem er frægur í útlöndum og hvaðeina. Já en þetta er nú bara trékassi sagði ég skilningssljór. Ja, það er nú ekkert bara með það sagði sá gamli og gekk að kassanum sem var á metersháum stöpli og ca. 50 cm. á kant.
Sjáðu hérna, sagði hann og benti á áletrun á hlið verksins: “Aqua” stóð þar skrifað með skrautskrift, kórrétt uppá Latínu. Hérna er það á íslensku sagði hann svo og benti hinum megin á stöpulinn. “Vatn” stóð þar, listilega höggvið í steininn.
“Þetta er vatnslistaverk. Gosbrunnur, drykkjarfontur eða hvað það nú heitir. Steyptur úr kopar og í laginu einsog upprúlluð slanga ofan á stöplinum. Í fyrra var hérna stöðug umferð sveittra og þyrstra skokkara og fótboltakrakka og oftar en ekki biðröð við drykkjarfontinn á góðviðrisdögum. Örugglega mest notaði drykkjarfontur bæjarins” sagði sá gamli. Augljóst var að hann hafði nokkuð til síns máls því jafnan er mikil umferð á göngustígnum af hjólreiðamönnum skokkurum, hjólaskautafólki og bara venjulegu fólki í göngutúrum.
“En það var slökkt á honum, fyrst var skrúfað fyrir vatnið og síðan kom maður og smíðaði trékassa utan um verkið svo það sæist ekki . Það má ekki einu sinni horfa á þetta” Já en af hverju? spurði ég. “Veit það ekki” svaraði sá gamli, það hlýtur einhverjum að hafa þótt verkið dónalegt, upprúlluð garðslanga með stútinn beinstífan útí loftið og bunan uppí loft.” Í þessum töluðum orðum bar að þekktan velmektarmann úr hverfinu, þekkt andlit úr borgarpólitíkinni, sem heyrði á tal okkar.
“Neinei þetta er bara enn eitt talandi dæmið um aumingjaganginn í vinstri mönnum” rumdi í honum. Þeir lokuðu drykkjarfontinum því að rekstrarkostnaðurinn var að sliga borgarsjóð. Þeir tímdu ekki að borga fyrir vatnið oní alþýðuna því peningurinn var frátekinn í nýju Orkuveituhöllina. Þrjúþúsundogmörghundruð milljónir. Og daginn sem þeir spanderuðu stórfé í kampavín og snittur fyrir Orkuveituaðalinn uppá Höfða sendu þeir trésmið á lúsarlaunum til að loka fyrir þessa sóun á ókeypis vatni til fólksins. Þessu munum við sjálfstæðismenn breyta um leið og við komumst til valda.” Valdið til fólksins!
Sem við stóðum þarna og ræddum málin sáum við hvar landsþekktur langhlaupari kom á harða spretti austan að sennilega á ferð ofan úr Breiðholti, kófsveittur að þjálfa sig upp fyrir ólympíuúrtakið. Þegar hann nálgaðist listaverkið hægði hann aðeins á sér og horfði þyrstum augum á drykkjarfontinn. Eigiði vatn? Kallaði hann í átt að nokkrum venjulegum skokkurum sem komu á sama tíma aðvífandi vestan að, fullir lotningar er þeir sáu meistarann, líkastil einn af þessum skokkhópum úr Vesturbæjarlauginni. “Nei, þessir lúðar hjá borginni lokuðu fyrir vatnið” Kallaði einn skokkarinn á móti. “Jæja, það er drykkjarstöð í Nauthólsvíkinni, 3,7 km., ég gæti náð því á 10 mínútum, másaði ólympíufarinn, sneri við og hvarf snarlega á braut en gjóaði augum brúnaþungur á trékassann á stöplinum um leið og hann hóf bakaleiðina uppí Breiðholt. “Förum í gufu” mælti einn skokkarinn, tillagan féll í kramið og grúppan lullaði af stað útí Vesturbæjarlaug, ég með. Í gufunni voru málin rædd:
“ Við þurfum að taka á þessu máli, við látum ekki vaða svona endalaust yfir okkur!”
Ýmsar tillögur komu fram, ungur maður stakk uppá því að redda dínamiti og láta til sín taka með þeim hætti, en eldri maður í hópnum áleit vænlegra að skrifa flokk níðgreina um R listann í Fréttablaðið, með sérstökum fókus á þátt Orkuveitunnar í málinu. Málið skyldi rætt aftur í gufunni að viku liðinni.
Næsta fimmtudag var mæting. Er ég kom á svæðið var nokkur rekistefna á bílastæðinu, þrír voru mættir á pickup trukk með nokkur kúbein, heykvíslar og eitthvað fleira dót í brúnum strigapoka á pallinum. Gamli maðurinn kom hins vegar með skjalatösku, sjálfsagt fulla af eigin ritsmíðum, penninn var greinilega hans vopn. Áður en til framkvæmda kæmi, sá ég mig hins vegar knúinn til að taka til máls:
“Strákar ég er búinn að fatta þetta. Svo bar til um þessar mundir að í gær varð á vegi mínum kona nokkur sem ég hafði einu sinni hitt áður, bráðmyndarleg. (Alveg ótrúlega falleg reyndar, með svakalega sexý rödd og fylgdu henni herskarar himneskra engla.) Kvaðst hún vera starfsmaður hjá O. R. og þetta væri allt misskilningur hjá okkur. Og sjá: Listaverkið var bannað, hvorki vegna dónalex innihalds né fjárhaxlegrar áþjánar borgarsjóðs af rextrinum. Það var bannað vegna meintrar slysahættu. Ungur maður datt á verkið og meiddi sig, og embættismenn á vegum hins opinbera létu banna það.”
Eftir drykklanga þögn varð einum að orði:
Hvað með drykkjarfontinn niðrí Nauthólsvík, er hann eitthvað betri? Já eða alla vatnskrana og aðra hluti sem ekki eru úr svampi hér á Reykjavíkursvæðinu! sagði annar og var nokkuð mikið niðri fyrir. Já neinei förum bara í gufu sagði sá gamli. Við verðum bara að... ókei, komum. Það er deginum ljósara að Ísland er orðið svo frjálslynt að hér er leyfilegt að banna allan andskotann heyrðist hann umla á leiðinni inn.
T.H.
